سلام ای مهربان! روز درختکاری مبارک.

سلام ای همراه! روز بخشندگی مبارک.

سلام ای دوست سپاسگزارم! روز جستجوی خوشبختی در خوشبختی دیگران مبارک.

هرآنچه اکنون داریم حاصل دیروزمان است. و اگر فردا را جور دیگری می‌خواهیم، لاجرم باید امروز بذر یا نهال مطلوب آن را بکاریم.

راستی اگر کاشتن یک درخت در جهان هستی صدقه‌ی جاریه است (که هست)؛ کاشتن یک بذر عالی در وجود خودمان چه ثوابی می‌تواند دربر داشته باشد!

کاشتن درخت در محیط زندگی‌مان زیبایی و شعف می‌آفریند و کاشتن بذر عالی در ذهن و اندیشه‌مان موجب می‌شود که وجودمان برای خودمان و دیگرانی که همراه زندگی زیبای ما هستند منشا آرامش باشد.

راستی شما در روز درختکاری کدام نهال را می‌کارید؟!

نهال بیرونی یا نهال درونی و یا هر دو؟!

لطفاً عمیق‌تر تامل کنیم

اصلاً آیا کاشتن ما مختص به یک روز است؟!

ما هر روز بلکه هر لحظه در حال کاشتنیم.

با فکر، حرف، رفتار، نگاه، شنیدن و حتی لمس کردن‌مان در هر لحظه‌ی زندگی‌مان در حال کاشتنیم.

آیا حواس‌مان هست که این کاشتن‌های ما چه تاثیری در خودمان و دیگران می‌گذارد؟!

یادمان باشد کاشتن ما فقط زمانی برای‌مان صدقه‌ی جاریه است که تاثیر خوبی در خودمان و دیگران داشته باشد.

آری ما همیشه در حال کاشتن بذرهایی در زندگی خود هستیم.

شایسته است مراقب باشیم.

مراقب وجود نازنین عزیزانی که همراه و همسفر ما در این زندگی زیبا هستند و مدام در معرض بذرهای ما.

یادمان باشد که خوشبختی حقیقی یک احساس متعالی جمعی است.

وچه خوشبختند انسان‌های ممتازی که بذرهای امید، توکل، مهربانی، بخشندگی و … را در دل‌ها می‌کارند.

هم دل خویش را آباد می‌کنند و هم دل‌های دیگران را…

کاشتن؛ بخشندگی است.

درختکاری تبلوری عملی از سپاسگزاری است.

کاشتن نهال (چه نهال بیرونی باشد و چه نهال درونی) ؛ نشان از بخشندگی آدم‌ها دارد.

آدم‌هایی که بذر بخشیده شده در مشت خود را با تمام وجود حس می‌کنند.

به تامل باز می‌ایستند.

و نه تنها مانند افراد ظاهربینِ کوته‌نظر کوچکی و ضعف آن بذر را به سُخره نمی‌گیرند، بلکه به عظمت نهفته در آن ایمان دارند.

آن را با مِهر به زمین حاصل‌خیز و فزاینده‌ی سپاسگزاری می‌سپارند.

آدم‌های نازنینِ سپاسگزار جهان را مملو از خیر و برکت می‌بینند.

با تمام وجود تلاش می‌کنند تا مبادا با رفتار یا حتی اندیشه‌ای نابجا حجاب راه شوند.

حجاب راه بودن کاری است که ناسپاسان را بیگانه و محروم از آرامش نگاه داشته است.

آدم‌های سپاسگزار با تمام وجود ، خود را در معرض جریان برکت ، فزونی و خیر قرار می‌دهند.

واین خیر و برکت را نه تنها برای خود که بیش از خود برای دیگران می‌خواهند.

و این خواستن را با کاشتن بیشتر و بیشتر به معرض نمایش می‌گذارند.

هم نهال بیرونی می‌کارند برای نشاندن لذت در احساس ظاهری انسان‌ها و هم نهال درونی می‌کارند برای جوشیدن احساس لذت در جان آدم‌ها.

ایشان از لذت دیگران لذت می‌برند.

و خوشبختی بیشترِ خود را در خوشبختی دیگران جستجو می‎کنند.

سپاسگزاری؛ آیین جاری در زندگی زیبایتان.

پانزدهم اسفند ماه یکهزار و سیصد و نود و هفت

ابراهیم شاهی

2 نظر برای «درختکاری»

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *