سپاسگزاری از خدا

سپاسگزاری از خدا از سه جهت با سپاسگزاری از خلق خدا تفاوت دارد.

اول: از جهت اینکه سپاسگزاری از خدا با ستایش همراه باشد.

دوم: از این جهت که دامنه الطاف خداوندی بسیار گسترده‌تر از لطف خلق‌الله است.

و سوم : اینکه سپاسگزاری از خلق نیز در راستای سپاسگزاری از خدا است.
سپاسگزاری از خدا

اما از جهاتی نیز سپاسگزاری از خدا شبیه سپاسگزاری از خلق خدا است.

*حال خوب؛

سپاسگزاری موجب جریان حس و حال خوب در انسان می‌شود. وجودش را مملو از حس رهایی می‌کند.

توجه او را به سمت فرصت‌ها و نعمت‌ها می‌کشاند.

یکی از این آثار حس رضایتی است که در چهره‌ی مخاطب انسان سپاسگزار و در حین سپاسگزاری ظاهر می‌شود.

مگر نه اینکه دیدنِ منظره‌ی خوب شعف آدمی را برمی‌انگیزد.

وقتی که انسان سپاسگزار به برکت سپاسگزاری شاهد و ناظر چهره‌ی خوشنود مخاطب خویش می‌شود؛

ناخواسته جریانِ شعف و شادی ایشان در جان وی نیز جریان پیدا می‌کند.

 

*برکت؛

سپاسگزاری موجب برکت است.

سپاسگزاری از خدا که مورد تضمین خداوند باریتعالی است « … لئن شکرتم لازیدنکم … » آیه هفت سوره‌ی ابراهیم

اما از آنجائی‌که سپاسگزاری از خلق نیز در راستای سپاسگزاری از خداوند است؛

این اقدامِ اعجاز آمیز موجب ایجاد انگیزه‌ای قوی در مخاطب ، برای تکرار (و چه بسا فزونی) رفتار خوشایند می‌شود.

یعنی اگر شما (مثلاً) از حضور موثر یک دوست در کنار خود سپاسگزاری کنید؛

وی اشتیاق بیشتری برای تجدید این حضور در کنار شما خواهد داشت.

اگر زمانی که شما از یک نانوا برای خاطر نان خوبی که تقدیم‌تان می‌کند سپاسگزار باشید؛

و این سپاسگزاری را با لبخند و احوالپرسی همراه سازید؛ گوش‌های او را به لحن خود حسّاس کرده‌اید.

حالا دیگر با دیدن مجدد شما، آن حس رضایت در وجودش جریان یافته ، ناخودآگاهش را به سمت خدمتِ خوشایندِ دیگری برای شما به کار می‌اندازد.

 

*فعال بودن کل وجود در آیین سپاسگزاری:

این تاثیر، بیشتر از آنکه تاثیر باشد یک الزام است.

چرا که سپاسگزاری کامل نمی‌شود مگر زمانی که با تمام وجود اتفاق بیافتد.

حس خوب ناشی از متنعم شدن را باید با تمام وجود احساس کنی.

چرا که زبان فقط و فقط نقش سخنگو را دارد.

رفتارت باید بیش از زبانت گویای حس سپاسگزاری تو باشد.

آن‎چنانی که عبارت «زبانم از سپاسگزاری شایسته قاصر است» را از عمق وجودت فریاد بزنی.

اینکه «سپاسگزارم» لقلقه‌ی زبانت باشد کفایت نمی‌کند.

در حین اجرای آیین شگفت‌انگیز سپاسگزاری، باید تمام وجودت را متوجه مخاطب خویش کنی.

زبانت فقط می‌تواند مخاطب را متوجه تو کند.

نگاهت، چهره‌ات و در مجموع، زبان بدنت نقش اصلی را بر عهده دارند.

اگر اینگونه سپاسگزاری کردیم؛ می‌توانیم منتظر حس خوب و برکت باشیم.

سپاسگزاری ناقص فقط زحمتی بی رحمت است.

و عایدی جز توهّمِ اَجر برای عامل خود به بار نمی‌آورد؛

پاسخ افرادی که به بهانه‌ی بی‌تاثیریِ سپاسگزاری، از آن غافل شده‌اند، همین است.

اگر فردی فکر می‌کند که با یک کلمه‌ی «سپاسگزارم» یا عبارات دیگری چون مرسی، ممنونم، تشکر و … سپاسگزاری کرده است و شایسته‌ی پاداشِ موعود است؛ بسیار در اشتباه است.

 

موضوع اصلی ؛

سپـــاسگــــــــزاری از خـــــــــــدا

راستی دلیل این‌همه تاکید بر سپاسگزاری از خدا چیست؟

آیا خداوند نیازی به سپاسگزاری انسان دارد؟

اگر خداوند نیازمند سپاسگزاری ما بود؛

برای نعمت‌هایی که بر ما ارزانی داشته است، شرط سپاسگزاری را مقرر می‌فرمود.

و هر آنچه که به ما عطا کرده بود را باید از ناسپاسان می‌ستاند.

اما چنین اتفاقی را سراغ نداریم.

پس خداوند نیازی به سپاسگزاری ما ندارد.

از منظر نوع نعمت و تنوع آن نگاه کنیم.

آیا نعمت‌های خداوند ، منحصر و محدود به نعمت‌های مادی است؟

اگر اینگونه باشد که سپاسگزاران باید سرشار از انعام مادی باشند.

ولی چرا افرادی سپاسگزار، خوش‌قلب ، با وقار ، خوش‌رو و صالحی را می‌بینیم که از چنان مادیات مورد انتظاری برخوردار نیستند.

و همچنین افرادی هم با همین مشخصات دارای تمکن مالی بالایی هستند.

پس انحصار نعمت به مادیات نیز نقض می‌شود.

 

برای روشن‌تر شدن موضوع مطلب جالبی را که از دوستی به دستم رسیده است، در این‌جا می‌آورم:

رزق چیست؟

رزق کلمه‌ای است بسیار فراتر از آنچه مردم می دانند.

❣ زمانی که خواب هستی و ناگهان، به تنهایی و بدون زنگ زدن ساعت بیدار می‌شوی، این بیداری رزق تو است، چون بعضی‌ها بیدار نمی‌شوند.

❣ زمانی که با مشکلی روبه‌رو می‌شوی، خداوند صبری به تو می دهد که چشمانت را از آن بپوشی، این صبر رزق تو است.

برخی‌ها اندازه‌ی جزع و فزع‌شان بزرگتر از چالش‌شان است.

❣ زمانی که در خانه لیوانی آب؛ به دست پدر یا مادرت می‌دهی، این فرصت نیکی کردن، رزق تو است. برخی‌ها از خدمت به پدر و مادر خویش محروم‌اند.

❣ گاهی اتفاق می‌افتد که در نماز حواست با گفته هایت نباشد؛ ناگهان به خود می‌آیی و نمازت را با خشوع می‌خوانی، این تلنگر رزق تو است.

❣ یک‌باره یاد کسی می‌افتی که مدت‌هاست از او بی‌خبری و با دلتنگی جویای حالش می‌شوی، این یادآوری رزق تو است.

 

رزق واقعی رزق خوبی‌هاست‌

ماشین، درآمد، خانه و … رزق مال‌اند که خداوند (کم و بیش) به همه‌ی بندگانش می‌دهد،

اما رزق خوبی‌ها(رزق معنوی) را فقط به دوستانش ( «سپاسگزاران»)می‌دهد.

شایسته است آیه هفت سوره‌ی مبارکه‌ی ابراهیم (علیه‌السلام) را کامل بخوانیم:

« وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِي لَشَدِيدٌ »

این آیه‌ی شریفه، اعلان عمومی است برای تمام بندگان:
اگر شاکر و سپاسگزار باشید به شما فزونی و برکت عطا می‌کنم
و اگر کفران و ناسپاسی کنید (بدانید که) عذاب من (سخت) شدید است.

و با این توجه بیایید گریزی به شعر معروف سعدی (علیه‌الرحمه) داشته باشیم

شکر نعمت، نعمتت افزون کند
کفر نعمت، از کفت بیرون کند

و من مصرع دوم را با توجه به مطالب بالا ، (برای دل خودم) چنین می‌خوانم:

شکر نعمت، نعمتت افزون کند

کفر نعمت، از دلت بیرون کند.

چند خط بالاتر مثالی برای نقض انحصار نعمت آوردم.

… ولی چرا افرادی سپاسگزار، خوش‌قلب ، با وقار ، خوش‌رو و صالحی را می‌بینیم که از چنان مادیات مورد انتظاری برخوردار نیستند. و همچنین افرادی هم با همین مشخصات دارای تمکن مالی بالایی هستند…

در هر دو مورد فوق، به وجوه اشتراک توجه کنید.

این دو انسان که ما شاهد زندگی‌شان هستیم دارای وجوه معنوی یکسان در عین افتراقِ وجه مادی هستند.

حس و حالشان نیز مشترک است.

حال هر دو خوبِ خوب است.

آری دلیل حال خوبشان سپاسگزاری‌ است.

سپاسگزاری از داشته‌ها.

اعم از مادی و معنوی.

 

 

ستایش خداوند

خداوند شایسته ستایش است.

هرچه هست از اوست.

بی‌منت عطا می‌کند.

و والاترین نعمت او ، نعمت زندگی است که به تمام بندگانش عطا فرموده است.

و هرچه در این زندگی به بندگانش عطا فرموده است همه از سر لطف و فضل بوده است.

اگر خداوند دعوت به سپاسگزاری می‌کند (به زعم من) برای آن است که بنده به عظمت او واقف شود.

به فضل و مهربانی‌اش آگاهی یابد.

که این آگاهی چراغ راه او خواهد بود برای آزادی از زندان.

زندان‌های خوفناک و متعددی که بر سر راه زندگی کمین کرده‌اند.

زندان‌هایی مانند: ناامیدی، ترس، بی‌اعتمادی به خود، شرک، کفر، ذلت نفس و… .

سپاسگزاری از خدا ، آغاز و انجامش توجه دادن به منبع لایزال قدرت، عظمت و انرژی است.

توجه دادن به خالق هستی.

« الا بذکر الله تطمئن القلوب»

شاهدی از قرآن کریم بر غلبه‌ی برکت سپاسگزاری در رزق واقعی است.

 

با این شناختی که (البته به اختصار و در حد وُسع) ایجاد شد، برای سپاسگزاری از خدا شایسته است این‌گونه عمل کنیم:

1- خداوند را در حد وُسع خودمان بشناسیم.

2- در شناخت بیشتر الله مهربان تداوم داشته باشیم.

3- شناخت خداوند ما را به ستایش ذات اقدس الله ترغیب نماید.

4- برای نعمت شناخت و توفیق ستایش شاکر باشیم.

5- خداوند را مسبب تمام نعمت‌ها و فرصت‌ها بدانیم.

6- عطای خداوند را بی‌حساب و بی‌منت و همه را از سر فضلش بدانیم.

7- هر آنچه در اختیار داریم را امانتی از سوی الله مهربان بدانیم.

8- فزونی مادیات (و حتی معنویات) خود را دلیل ارجحیت خود بر دیگران ندانیم.

9- خداوند را منبع لایزال خیر بدانیم و نگران پستی‌ها و بلندی‌های مسیر زندگی نباشیم.

10- نعمت‌ها و فرصت‌های جاری در زندگی خود را ناشی از لیاقت خود نپنداریم.

11- نعمت‌ها و فرصت‌هایمان را مختص خود ندانیم. و بخشنده باشیم. بخشنده‌ای بی‌منت.

12- برای این فرصت بخشش نیز سپاسگزاری از خدا را بجا بیاوریم.

13- چالش‌های مسیر زندگی خویش را رحمت بدانیم. آن‌ها دلیل دوری از رحمت خداوند نپنداریم. و برای آن‌ها نیز خداوند را شاکر باشیم.

14- به نعمت و فرصتی که برای دیگران عطا شده است، بخل و حسد نورزیم.

15- کمبود و نُقصان زندگی دیگران را ناشی از بی‌لیاقتی‌شان ندانیم.

16- دل‌بسته‌ی نعمت‌ها و فرصت‌هایی که در اختیار داریم، نباشیم. دل حریم کبریاست.

17- خداوند را صاحب اختیار حقیقی بدانیم و خود را عاری از هرگونه اختیاری بی‌اذن و نظر او.

18- خداوند را برای خاطر عظمت و الوهیتش ستایش کنیم.

19- بابت هرنعمتی که بهره‌مند شده‌ایم با تمام وجود و با ذکر تک‌تک آن نعمت‌ها و فرصت‌ها از خدای مهربان سپاسگزاری کنیم.

20- هر خیری که از هر انسانی به ما می‌رسد شایسته‌ی سپاسگزاری است. «من لم یشکر المخلوق، لم یشکر الخالق»

21- هر خیری که از هر انسانی به ما می‌رسد، به لطف الله مهربان است. انسان‌ها وسیله‌اند نه منشا. انسان‌ها سبب هستند و خداوند مسبب‌الاسباب.

22- ضمن سپاسگزاری از انسان‌ها متوجه خالق هستی باشیم و از خداوند مسبب‌الاسباب نیز با ذکر نعمت (که به وسیله‌ی خلق‌الله نصیب‌مان شده‌است) و با تمام وجود سپاسگزاری کنیم.

23- و در نهایت به فرمایش امام سجاد علیه‎السلام برای توفیق سپاسگزاری نیز باید سپاسگزار باشیم.

و من به این باور رسیدم که سپاسگزاری از خدا ، خون حیات‌بخش زندگی سعادتمند است.

آنان که از سپاسگزاری غافل اند بی‌شباهت به انسانِ در حالِ کما نیست، حتی اگر صدسال نفس بکشد.

خداوند یار و نگهدارتان
سپاسگزاری از خدا ؛ آیین جاری زندگی سعادتمندتان
ابراهیم شاهی
سی مهر یک هزار و سیصد و نود و هفت

4 نظر برای «سپاسگزاری از خدا»

    • sepasgozari می‌گوید:

      سلام و درود
      از حضور گرم‌تان در محفل سپاسگزاری، صمیمانه سپاسگزارم.
      برای تاثیر عالی مطالب ،خداوند مهربان را شاکرم.
      سپاسگزاری‌تان مستدام.

  • بدون شک نمی توان ابعاد مختلف سپاسگزاری در زندگی را نادیده گرفت.
    در مورد این موضوع، از هر دری که وارد شویم هزاران در دیگر برایمان باز می شود.

    سپاس از فعالیت تاثیرگذار شما

    • sepasgozari می‌گوید:

      سلام و درود
      از حضور فعال‌تان در جمع صمیمی سپاسگزاری، سپاسگزارم.
      برکت سپاسگزاری در مسیر زندگی‌تان جاری باد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *